Chelsie Vandaveer

Sandałowiec biały (Santalum album Linnaeus) od piątego wieku p.n.e. dostarczał bardzo cennego drewna oraz cudownie pachnącego olejku. Znane w starożytnym sanskrycie jako chandana, drewno i cenny olejek były transportowane starożytnym Jedwabnym Szlakiem przez Indie do Persji, gdzie nazywano je „sandal", do Grecji - „santalon" i Rzymu - „santalum". Prawdopodobnie najbardziej znanym zastosowaniem drzewa sandałowego są kadzidełka o zapachu drzewa sandałowego, czyli specjalne pałeczki bambusowe oblepione pachnącą pastą ze zmielonego drzewa sandałowego. ("Sandalwood" [Drzewo sandałowe] Encyclopedia Britannica, 1911)

Sandałowiec biały jest jednym 8 lub 9 odmian sandałowca, który rośnie w Indiach, Australii i na wyspach Oceanu Spokojnego. Drzewa sandałowca są wiecznie zielone, o owalnych położonych przeciwlegle liściach. Są półpasożytami, ponieważ większość substancji odżywczych uzyskują z sąsiadujących roślin. Sandałowiec jest drewnem twardym i wydziela wtórne metabolity, w tym przypadku, pachnący żółty olejek. Zaraz po ścięciu, twardziel jest żółtawobrązowy, a po jakimś czasie, z wiekiem zmienia barwę na czerwonobrązową. Formowanie twardziela trwa około trzydziestu lat. Najszlachetniejsze drewno sandałowe pochodzi z drzew mających ponad sześćdziesiąt lat. ("Sandalwood Case", TED Case Studies, American University, 1997)

Drzewa sandałowe w Indiach są własnością władz państwowych zgodnie z tradycją datującą się od 1792 r., kiedy to sułtan Mysore ogłosił je drzewami królewskimi. Dawniej, drzewa sandałowca białego były wyrywane z korzeniami, następnie pnie oddzielano od korony, a kłody pozostawiane były na ziemi do czasu aż mrówki nie odgryzły jasnego drewna bielu. ("Sandalwood", A Modern Herbal, Mrs. M. Grieve, przedruk. 1996, Barnes & Noble)

Stare kłody i korzenie zbierano jako materiał do rzeźbienia, stolarki i pozyskiwania olejku. Figurki wyrzeźbione z sandałowca oraz meble z niego wykonane zachowują specyficzny zapach, a olejek pozyskiwany w procesie destylacji parowej wykorzystuje się do wyrobu perfum, preparatów leczniczych i kosmetyków. Pasta z drewna jest jednym ze składników znaków przynależności do danej warny (będącej symbolem przynależności do kasty) braminów, przywódców religijnych i nauczycieli duchowych.

Drzewo sandałowe zawiera alkohole seskwiterpenowe: alfa-santalol i beta-santalol, którym olejek sandałowy zawdzięcza swój łagodny, słodki zapach. Nerwy węchowe człowieka są szczególnie wrażliwe na zapach santaloli. Jeśli chiralność (układ atomów w cząsteczce) santaloli zmienia się w taki sposób, że jest on lustrzanym odbiciem pierwotnej cząsteczki, węch ludzki nie wyczuje zapachu. ("Chirality and Odor Perception", John C. Leffingwell, PhD, Leffingwell & Associates, 2001-2002)

Powyższa informacja nie dotyczy produktów Palmolive.